Platte schoffels snijden wortels door en werpen weinig grond op

Naast zijn melkgeitenbedrijf heeft Gerard Reimert nog een kleine tak akkerbouw. Eigenlijk vóór zijn melkgeitenbedrijf: hij verbouwt het voer voor zijn eigen geiten. Sinds 1998 doet hij dat biologisch. Ervaring met schoffelen en wieden is er dan ook ruimschoots. "We begonnen, zoals iedereen toen, met een schoffelmachientje die een eind uit de rij bleef. Vast frame, vaste tanden. Daar kwam naderhand nog veel handwerk bij kijken om de percelen onkruidvrij te krijgen." Later kwamen er secuurder af te stellen schoffels. Maar de grote doorbraak was toch wel toen Reimert de gps-zaailijnen van de loonwerker over kon nemen op zijn eigen trekker-gps. "Dat werkte al een stuk nauwkeuriger." Op zijn toen aanwezige schoffelmachine monteerde hij vingerwieders, om ook in de rij te kunnen wieden. Nadeel was dat deze aan hetzelfde parallellogram zaten als de schoffels en dus met even veel druk door de rij roetsjten. "Er sneuvelde nog wel eens een plantje."

Vorig jaar kwam Reimert op een open dag een zes meter brede Schmotzer-schoffel tegen. Hij bekeek het concept en waagde de stap. Het werd een luxe variant, inclusief camerabesturing. Dat hoefde niet voor Reimert, maar was aankooptechnisch interessant. Nu zou hij niet zonder willen. "Hoewel we via gps werken, stuurt de camera de schoffel steeds iets bij. We werken daardoor strak langs de rijen.” Reimert monteerde hele platte schoffels. Die snijden de onkruidwortel mooi door en werpen zo min mogelijk grond op. Eerder gemonteerde bollere schoffels verplaatsten te veel grond, waardoor planten in de rij een tik meekregen of grond over zich heen. Gewasgeleidingsplaten beschermen de plant nu nog extra en geven de mogelijkheid redelijk snel te rijden: 7 tot 10 kilometer per uur. De vingerwieders zitten weer achterop, nu in een eigen ophanging. "Het totaalplaatje klopt nu, we pakken vrijwel alles weg."